arkadaşın yazısına dönersek herhangi bir hakarette bulunduğunu düşünmüyorum.ona göre saçmadır, bana göre değildir.bunlar olabilir.önemli olan karşıdakini dinlemek ve kendi fikrini söylemektir.”hayır sen yanlış düşünüyorsun, doğru olan benim dediğim” demek çok yanlış.bu şekilde ilerleyemez toplumlar.her insan farklı olduğuna göre fikirler de farklı olacaktır; önemli olan olgun davranıp, karşıdakinin fikrine katılmasak da onu dinleyip karşı argüman üretmektir.

arkadaş din olgusu saçma demiş.evet olabilir.üstüne basa basa söylüyorum, olabilir.bu şekilde düşünüyor olabilir.ateist olmak da bir özgürlüktür, ineğe tapmak da teist olmak da.eğer bu özgürlükler varsa niye hala birbirimize karışıyoruz?

ha bir de unutmadan tartıştığımız söz konusu yazı için konuşmayıp başka “bazıları” için konuşursam da “inanmayanlara hakaret edenlere hiç laf yok ama inananlara küçücük bir laf gelince hemen üstlerine çullanırsınız değil mi” demek istiyorum.ama demiyorum.çünkü desem de bir işe yaramaz biliyorum.aynı hamam aynı tas.hep böyle devam edelim, hep.düşünmeyelim hiç.

gerçekten anlamıyorum.

Bütün bu dava sürecinden yazılanlardan hakaret etti etmediden bağımsız olarak sadece bu metin için bir şeyler söylemek istiyorum.

Hangi kitapta yazdığı dinci yobaz birinin aklından çıkıp çıkmadığı önemli değil şu anda bu metnin benim için…

Gerçekten önyargısız nereden kimden çıktığını önemsemeden okursanız bunu ve samimi olduğu önkoşuluyla yaklaşırsanız tüm bu yorumların arasında ki en basit en sade ama en bilge düşüncenin burada yattığını görebilirsiniz…

Bu din propagandası değildir… İnsanın doğanın bir parçası olduğuna ve doğaya olan uyumuna dönmesine bir çağrıdır…

Evet çok fazla bireysellik delilik getirir, nefret öfke kin isyan insan ruhuna zararlıdır…

Yalnızlıktır sebebi… Sevgisizlik…

Dinden ve bu konudan BAĞIMSIZ söylüyorum bunları.

Bireysel mutluluk insanın kendi özünü kavramasıyla başlar ve kendine uygun bir hayat sürmeye çalışmasıyla…

Bu herkeste farklı olacaktır muhtemelen.

Din dediğimiz şey de buna bir rehber olmak ister, kimisi kullanır kimisi kullanmaz.

Nefret öfke isyan Din yoluyla da gelse böyle sözde özgürlük denen anlamsız saldırıların gırla gittiği Sözlük ler den de gelse aynıdır…

Özünde nefret nefrettir…

Ve insanı içten içe yıkar…

Katı bir yobaz la ölümüne inatçı alaycı hor gören bir ateist in ruhsal dinamikleri o kadar benzer ki… Şekilleri duruşları farklı olsada…

Fanatik her zaman huzursuzdur ve mutsuz ve saldırgan ve isyankar…

Din Futbol Ateizm aşırı ahlakçı kadın düşkünü… Hiç farketmez, hepsi aynı ruh halinin karşı taraflarını eşit şiddette temsil eder sadece ve bastırılmıştır, aşırılıklara boğarak kendilerini mutlu olmaya çalışırlar…

Kendini aşırı ahlaki kısıtlamalara sokmak neyse özgürüm ! diye hırçınlaşmak saldırmak gün aşırı biriyle sevişmek, sürekli içmek de odur.

İki insanda farklı yollardan kendisine eziyet eder. Kimi din adına kimi özgürlük kisvesi altında…

İç huzuru olan dindar biri ile inanmayan biri bu konuyu açıp tartışma ihtiyacı bile olmadan severler birbirlerini hoşça vakit geçirirler…

Yanlış algılayanlar ise kimliğini bir şeyi aşırı savunarak kazandığını sanar başkasını kendisine benzemediği için hor görür…

Kimi Allahsız der inançsız der cehennemde yanacaksın der öbürüne ( insan sevgisi ? Nefret ?) kimi yobaz der geri der git arabistana iran a der kadınlara zerre değer vermezsiniz der kendi her gün başka bir kadını incitir beraber olarak ( riyakarlık ? )

Kimi modern geçinen adam kadın döver, kimi inançlı geçinen karısını aldatır…

Hiçbirşey değil, tek faktör insandır.

İnsan olmak vicdanla başlar. İşte bunu anlayan kişi karşısında kini insanlığıyla değerlendirir ilk önce…

Saldıran hakaret eden isyan eden öfke saçan ateist te olsa dindar da aynıdır…

İç uyum ve huzur dışa değil içe olan bir yolculukla doğaya atılan bakışlarla yapılır…

Ben bunu yapmaya çalışıcam. Eminim o kadar fark yok insanların arasında çünkü…

Benzer nefretlerle öfkelerle kirletiyoruz içimizi, konuları farklı olsada…

Öz uyumdadır… Bunu bulacağın yer ise sadece içinde…