Son araştırmalara göre zeki insanların zekalarını annelerine borçlu olmasının nedeni annelerin öncelikli olarak zeka ile ilişkili genleri çocuklarına aktarmak ile sorumlu olması! Yaklaşık yüzde 40 ile 60 arasında bir oranda zekanın kalıtımsal olduğu tahmin ediliyor.Zeka genleri X kromozomunda bulunuyor bu nedenle de yapılan araştırmalarda zekanın anneden geçtiğini ortaya çıkıyor.

Araştırma, anneye ait genlerden ekstra doz alan bebeklerin, daha büyük bir kafaya ve de daha geniş bir beyne sahip olduğunu ancak daha küçük bir bedene sahip olduğunu gösteriyor. Buna mukabil babaya ait genlerden ekstra doz alan yeni doğanlar daha küçük beyinlere ve daha büyük bedenlere sahip oluyor.

Embriyo büyürken, babaya ait genlere sahip olan hücreler hayatta kalmamızı sağlıyor ve beynin limbik sisteminde birikerek agresyondan, açlıktan ve cinsiyetten sorumlu oluyor.

Araştırmacılar babanın hücrelerinin; zeka, anlamlandırma, planlama ve dil becerileri gibi gelişmiş bilişsel fonksiyonların geliştiği beyin zarında bulunmadığını belirtti.

Yine de zekamızın yüzde 100 genetik olmadığını unutmamalıyız. Diğer araştırmalar annenin çocuğun entelektüel gelişiminde fiziksel ve duygusal iletişim ile büyük rol oynadığını öne sürüyor. Hatta annemizle kurduğumuz bu gibi bağların zeka ile oldukça bağlantılı olduğunu ifade ediyor.
Araştırmacılar anneleriyle güvenli bir ilişki kuran çocukların daha ısrarcı olduğunu ve zor bir problemi çözerken daha az hüsrana uğradığını söylüyor.

Bu nedenle, iyi bir zeka hem çevreye, hem dürtüye hem de kişisel özelliklere bağlı.

Zeka genelde problem çözme yeteneği olarak tanımlanıyor. Oysa ki bir çözüm üretmeye çalışırken beynimiz bir bütün olarak çalışıyor, hem çeşitli duyguları devreye sokuyor hem de sezgi gibi diğer süreçleri harekete geçiriyor. Yani genetik olarak konuşacak olursak, problem çözme sürecinde babanın genleri devreye giriyor.

TÜm bu süreçte zekanın düzenli egzersizlere ihtiyacı olduğunu da unutmamak gerek. Yani beynimiz aslında uyarılmaya , hayattaki yeni meydan okumalarla ve değişik görevlerle beslenmeye ihtiyaç duyan bir kas.

Genetikçiler ne derse desin, babaların bu konuda kendini kötü hissetemesi için hiçbir neden yok. Bir baba duygusal olarak hazır olup çocuğun rol modeli haline gelerek  bir çocuğunu gelişimine annenin yaptığı kadar katkıda bulunabilir. Kısacası nasıl bir IQ ile doğduğumuz önemli olabilir ama uzun vadede IQ o kadar da belirleyici bir faktör değil.

Seni her gün düşünüyorum.
Günüm çok yoğun ve yorgun da geçse yine de aklıma geliyorsun. Aramızdaki özel bağı her daim hissediyorum.

Senin çocuğun olmaktan gurur duyuyorum.
Senin çocuğun olmayı hak edip etmediğimi bilmiyorum, ancak çok şanslı olduğumu biliyorum. Bana verdiğin tüm emeklerin karşılığını vermek ve senin çocuğun olmayı hak etmek istiyorum. Senin emeklerin olmasa, bu kadar güçlü ve bağımsız bir birey olamazdım.

Benim için yaptığın her şey için sana minnettarım.
Benim için birçok şey yaptın ve sana belki zamanında teşekkür edemedim ama bil ki, yaptığın her şey için minnettarım. Sensiz bir hayatı düşünemiyorum.

Seni tanıyorum.
Kimsenin mükemmel olmadığını biliyorum, çünkü hepimiz insanız. Sen de birçok problemlerle karşılaştın, birçok zorluk yaşadın, ancak tüm zorluğa rağmen beni dünyaya getirdin ve bu bana verdiğin en güzel hediyeydi.

Seni çok ama çok özlüyorum.
Aramızdaki mesafe ne kadar uzak olursa olsun, kariyerimle ne kadar meşgul olursam olayım, seni özlüyorum. Bu kadar uzağa gitmemeliydim ama benim için en iyisini istediğini biliyorum. Hayallerimi ve hedeflerimi gerçekleştirmem konusunda beni hep destekledin, cesaretlendirdin. Bu yüzden seni gururlandırmak için uğraşıyorum.

Beni daha iyi biri haline getirdin.
Beni her zaman desteklediğin ve nezaketini kalbime aşıladığın için kimseyi hayal kırıklığına uğratmadan, en iyisini başarmak için çalışıyorum.

Benim uğruma feda ettiğin her şey, aklıma ve kalbimde.
Herkes çocuğunu sever ancak bu kadar fedakâr olmayı herkes başaramaz. Ama sizler bunu yaptınız ve benim için en iyisini yaptınız.

En büyük korkum, sizi bir gün kaybetmek.
Biliyorum, herkes bir gün öteki dünyaya göç edecek ancak sizsiz ne yaparım, bu acıyla nasıl başa çıkarım bilmiyorum.

Özür dilerim.
Biliyorum, birçok hata yaptım, her şeyi batırdım belki ama her seferinde yeni bir şey öğrendim. Hiçbirini bilerek yapmadım. Şimdi geriye bakıyorum da, şımarık bir çocuk gibi davranmışım.

Benim en yakın dostlarım her zaman sizsiniz.
Yerinizi asla ve asla başka biri dolduramaz. Siz her zaman en özel anlarımı paylaştığım yegâne kişiler olacaksınız.

Siz benim kahramanımsınız.
Sadece bana verdiğiniz hayat için değil, ihtiyaç duyduğum her anımda yanımda olduğunuz için ve imkânsız denilen her şeyi benim için başardığınızdan dolayı, kahramanlarımsınız.

Benim çocuklarım da sizin hayatınızın ayrılmaz bir parçası.
Çocuklarım sizden asla uzak olmayacak ve size sahip oldukları için çok şanslı olduklarını her zaman hissedecek.

Her zaman kalbimde olacaksınız.
Her zaman en değerli yerimde, benimle olacaksınız.

1. Eşinizle beraber düzenli olarak ‘randevu gecesi’ düzenleyin.
Düzenli randevular ebeveyn olmuş çiftler için çok çok önemlidir. Bunun için planlama yapmalısınız. Ayda en azından bir kere, çok sıradan bile olsa, baş başa geçirebileceğiniz bir gece yaşayın. Güzel giyinin, el ele tutuşun ve birbirinize aşık olduğunuzu unutmayın.
2. Konuşun, sırlarınızı paylaşın, yeniden bağlanın.
Birbirinizle konuşmak için zaman ayırın. Çocuklar uyumadan önce ya da uyuduktan sonra da olabilir. Çok derin bir konuşma olması şart değil, yeter ki birbirinizle keyifli vakit geçirin. Tabi konuşma derken, yapacaklar listesi, faturalar, sorumluluklar gibi şeylerden bahsetmiyoruz. Keyifli bir sohbetten bahsediyoruz.
3. Fiziksel birliktelik çok önemli.
Bir bebeğe sahip olduğunuzda, partnerinizi ihmal etme riski artar. Bu sebeple fiziksel temas çok önemlidir. Birbirinize dokunun, uyurken birbirinize sarılın, koridorda karşılaşırken koluna dokunun, yanağından biraz daha uzun süre öpün. Yapabileceğiniz birçok şey var.
4. Hayatı ikiniz için eğlenceli hale getirin.
Eşinizle aranızda, sadece size özel olan oyunlar vardır. Bu oyunlara devam edin ya da yenisini yaratın. Sadece size özel olduğu için aranızdaki bağ da güçlenecektir.
5. Birbirinize dinlenecek zaman sağlayın.
Çocuk bakmak zor iş. Bu sebeple eşinizin dinlenebilmesini sağlayın. Ona kendine özel zaman geçirme fırsatı sağlayın. Bireysel alanlarını ona hatırlatın. Bunu hatırlamak ona iyi gelecektir.

6. Saygı duyulduğunu hissetmek iyidir.
Ve bunun sesli olarak duymak çok daha iyi hissettirir. Karşımızdakine, ona ne kadar minnettar olduğumuzu söylemeyi sık sık unutuyoruz. Nasıl siz de bunu duymaya ihtiyaç duyuyorsanız, eşiniz de duyuyor. Söyleyin.
7. Teknolojiden uzaklaşın.
Zamanınızın çoğu bebeğinizle geçiyor. Bebeğiniz uyuduğu zamanlarda ya da annenize verdiğiniz zamanlarda teknolojik aletleri kapatın. Oyuncaklar kaldırın ve “bir” olun.
8. Yaptığınıza dönüp bir bakın.
Unutmayın, çocuğunuz, eşinizle aranızdaki aşkın hayat bulmuş halidir. Yaşadığınız bunca karmaşanın arasından ona bakın ve eşinizin kulağına şunu fısıldayın: “Onu biz yaptık!”.

31 yaşındaki Neff’in samimi paylaşımı ise oldukça önemliydi:

“En küçük kızımla paylaştığım, gerçekten de destansı bir gündü. Bu durum, her şeyin gerçekten mümkün olduğunu ve baba olmanın diğer hayallerinizden ve hobilerinizden vazgeçmek anlamına gelmediğini gösteriyor. Çok mutluyduk. Holland’la paylaşabileceğim en özel günlerden biriydi.”

Peki onlar ne kadar bizim olduğumuz yerdeler? Sosyal medyayı ne kadar kullanıyorlar? Hayatlarında hiç online alışveriş yapmışlar mıdır acaba? Ve bizleri ne kadar takipteler?

Euro RSCG Worldwide internet ve sosyal medya kullanımında babaların, ebeveynlik görevlerine etkilerini ABD genelinde 1000 baba ile yaptığı ankette aşağıdaki sonuçları ortaya çıkardı.

İnterneti ve sosyal mecraları yoğun olarak kullanan dijital babaların %64’ü; interneti çok sık kullanmayan sıradan babaların %25’i, sosyal medyayı diğer ebeveynlerle iletişime geçmek için kullanıyor.

Dijital babaların %55’i aktif ebeveynlik için tavsiyeler araştırdığını söylerken, ortalama babalarda bu oran: %30

Sosyal medyayı yoğun olarak kullanan “dijital babalar”ın %66’sı çocuklarının fotoğrafını sosyal ağlarda paylaşıyor. Ortalama babalar’da bu oran %33’e düşüyor.

Ortalama babaların ise %18’i ebeveynlik deneyimlerini sosyal ağlarda paylaşırken dijital babalarda bu oran %52.

“Dijital babalar”ın %76’sı, yeni  teknolojilerin çocukları daha akıllı yaptığına ve internetsiz yaşayan çocukların dezavantajlı olduğuna inanıyor.

Buna rağmen ortalama babaların %63’ü yeni teknolojileri destekliyor.

Dijital babaların %48’i çocukları için en güncel teknolojilerine erişmenin kendileri için önemli olduğunu söylerken, bu oran ortalama babalarda %24.

Dijital babaların %61’i; sıradan babaların ise %72’si dijital teknolojilerin gençlerin dikkatini dağıttığını savunuyor.

Aynı zamanda teknoloji düşkünü dijital babaların %57’si, sıradan babaların ise %71’i gençlerin yüz yüze iletişim yeteneklerini kaybedecekleri konusunda endişeli.

“Dijital Babalar”ın %77’si çocuklarının sosyal ağlardaki hareketlerini takip ediyorlar.

İnterneti çok kullanan babalar detayları da gözden kaçırmıyor. “Dijital Babalar’ın %42’si çocuklarının internetteki hareketlerini, arama geçmişlerini takip ediyor. İnternetten uzak babalarda bu oran: %29

Ve ayrıca, dijital babaların %62’si çocukların internet kullanım süresini kısıtlarken, sıradan babalarda bu oran %31 olarak karşımıza çıkıyor. Yani dijital kullanım yoğunluğu artarken bilinç de artıyor diyebiliriz.

Peki sizin babanız hangi kategoriye giriyor? O harika ortalama bir baba mı yoksa harika bir dijital baba mı?