Yapmamız gereken şey, zamanımızı nasıl harcadığımıza odaklanmak. İşimiz ve yaşamımız hakkında farklı düşünmeye başlayınca, hayatımızın kalitesini arttıracak değişiklikleri kolayca bulabileceğiz.

İş ve yaşam dengesi hakkında yeni bir şeyler öğrenmeye hazır mısınız? Öyleyse, düşünmeye başlamamız gereken üç şey:

1. İşyerimizdeki enerjimizi boşa harcayan şeylere dikkat etmiyoruz.

Yalnızca daha az çalışmayı düşünüyorsanız, iş yerinde enerjinizi tamamen boşaltmak için uğraşmadığınız anlamına gelir. Toplantılar, kısa sürede yetişmesi gereken işler… Sizin için işe yaramayan bir işte çalıştığınızı düşünüyorsanız, haftada en az 40 saatinizi boşa harcıyorsunuz demektir.

2. Yaşamımızda zamanımızı nasıl en üst düzeye çıkarırıza, işyerinde ise, zamanımızı nasıl optimize edebileceğimize odaklanmalıyız.

İş dışında, özel hayatımızda vakitimizi nasıl harcadığımızı düşünmek önemlidir. Bununla birlikte, ofiste zamanımızı nasıl optimize edebileceğimiz üzerine odaklanmak da bir o kadar önemlidir. Yapılacaklar listenizde ne gibi değişiklikler yapabilirsiniz? Rolünüzde tamamen reaktiflikten proaktif olmaya geçebilmek için yapabileceğiniz şeyler var mı? Harcadığınızı enerjiyi korumanın yolları var mı?

3. Bize enerji veren bir iş bulabilirsek, hayattan çok daha fazla keyif alabiliriz.

İnsanları daha az çalışmaya teşvik etmek yerine, onlara en iyi hizmet verdikleri işin türünü ve çalışma biçimlerini belirlemelerine yardımcı olmalıyız. Çünkü motive edilmek ve enerjik olduklarını bilmek insanları rahatlatır. Böylece, yaşam kaliteleri de artmış olur.

Bahsetmiş olduğumuz üç şeyi düşünün ve keşfettikleriniz için temel değişiklikler yapın. Bu sayede işyerinizde daha enerjik olduğunuzu göreceksiniz. Hayatınız da bir bütün olarak anında iyileşecek.

Şu anda çalıştığınız işyerinizde mutlu değilseniz eğer… Umarız ki, kendinizi iyi hissedebileceğiniz ve mutlu olabileceğiniz yeni bir iş bulabilirsiniz. Bu konu hakkındaki fikirlerinizi bizimle paylaşmaktan çekinmeyin! Sizlerin ne gibi sorunlar yaşadığını ve neler düşündüğünüzü gerçekten merak ediyoruz… Mutlaka düşüncelerinizi bizimle paylaşın!

Evinize sadece yatmaya gidebilecek hale geldiyseniz ve bu yorgunluk, iş performansınızı düşürüyorsa, sakın hatayı kendinizde aramayın. Çünkü Stanford Üniversite’sinde yapılan bir araştırmaya göre bir kişinin haftada çalışabileceği maksimum saat 50. Bu noktadan sonra verimlilik düşüyor ve 55. saatten sonra sıfıra iniyor. Yani ister 70 saat çalışın ister 170, 55 saat çalışanın gösterdiği verimlilikle aynı seviyede olursunuz. Geriye kalan fazla çalışılmış zaman ise, kullanılmış bir peçete gibi çöp olur.

Ne mi yapmanız gerekiyor? Tabii ki, dinlenmeniz gerek. Bunu tercih etmeseniz bile, vücudunuz sizden izinsiz olarak dinlenme yolları bulmaya çalışıyor. Yani inat etmeyin, patronla konuşun, gidin yatın. Hem dünyanın sonu değil, iş bulunur, sağlık bulunmaz. Aman dikkat.

Ömrümüzün uzun olmasını dileyerek, sizlerle bu noktaları paylaşalım.

1. Keşke hayatım boyunca sadece kendim olabilseydim. Keşke başkalarının benim olmamı istediği kişi olmasaydım.

Ware’in belirttiğine göre, ölüme yaklaşan insanların en büyük pişmanlıklarından biri hayallerini gerçekleştirememiş olmak. “Zamanınız azalınca, geçmişi sorgulamaya başlıyorsunuz ve hayallerinizin birçoğunu gerçekleştirmediğinizi görüyorsunuz. İnsanların çoğu, hayallerinin yarısını bile gerçekleştirmemiş durumda ve bunun sebebinin, yaptıkları seçimler olduğunu çok iyi biliyorlar. Sağlık insana özgürlük veriyor, ancak bunu kaybedene kadar birçoğumuz bunu fark edemiyor.” diyor Ware.

2. Keşke bu kadar çok çalışmasaydım.

“Bu özellikle her erkek hastamda gördüğüm şey.” diyor Ware. “Çocuklarının gençliğini ve eşlerinin arkadaşlarını kaçırıyorlar. Kadınlar da söylüyor ama çoğu eve ekmek getiren kişi olmadığı için erkeklerden daha çok duyuluyor bu cümleler. Özellikle, hayatlarının çoğunu kazanç kaynağı olarak geçirmiş olmalarına çok üzülüyorum.” diye ekliyor.

3. Keşke duygularımı kolayca ifade edebilecek cesaretim olsaydı.

“Birçok insan, diğerleriyle arası bozulmasın diye sessiz kalıyor. Sonuç olarak, orta halli bir hayat yaşıyorlar ve başarı kapasitelerine ulaşamıyorlar. Çoğu da, yaşadıkları acılara karşı sessiz kaldıkları için hasta oluyor.”

4. Keşke arkadaşlarımla hep iletişimde olsaydım.

“Genelde eski dostlukların ne kadar önemli olduğunu fark edemiyorlar ve bağlantıyı kaybediyorlar. Sonra da onlara ulaşmak bir daha mümkün olamayabiliyor. Hayatlarındaki küçük detaylara o kadar gömülüyorlar ki, arkadaşlarıyla olan değerli ilişkileri geri planda kalıyor. Herkes ölmeden önce arkadaşlarını çok özlediğini söylüyor ve onlara yeterince vakit ayırmadıkları için derinden üzüntü duyuyor.”

5. Keşke mutluluğuma izin verseydim.

Ware, bunun ilginç bir şekilde ortak yönler arasına girdiğini söylüyor. “Çoğu, zamanları tükenene kadar mutlu olmanın aslında bir seçenek olduğunu farketmemiş oluyor. Eski alışkanlıklarına sıkışıp kalıyorlar. Güvenli bölgelerinde kalmak için yeni şeyleri hiç denemiyorlar ve geçmişe dönüp komik şeylere gülmek istediklerinde, beklediklerinden daha azını buluyorlar.”

Ware’in tecrübeleri bir kenara dursun, siz de kendinizi düşünün. Neden mutsuzsunuz? Neyi değiştirmek istiyorsunuz? Neden yapamadığınızı düşünüyorsunuz? Gerçekten mi yapamıyorsunuz yoksa düzeninize kıyamıyor musunuz? Belki de bunu yaparak, gelecek güzel günlere kıyıyorsunuzdur? Olamaz mı? Mutlu bir gelecek hep yanınızda olsun.