Ölüm döşeğinde pişmanlıklar yaşamak istemez kimse.

30-40 yıl sonrası hakkında düşünmek zordur biliyorum. Kimse ölüm konusunda da düşünmek istemez. O zaman şimdiye dönelim ve takvimimize göz atalım. Önünüzdeki 90 güne bir göz atın. Keşke bu konu üzerinde daha çok zaman harcasaydım, dediğiniz şeylere bakın.

Pişmanlıklar ağır ağır üzerimize çöker ve etkisini gösterir. Sadece kalbimizi değil soluğumuzu da etkiler. İnsanları yalnız  ve çaresiz bıraktığımızda, daha çok çalışmamız gerektiğini bildiğimiz halde çalışmadığımızda, vazgeçtiğimizde çanlar çalmaya başlar. Bazı pişmanlıkları geride bırakabilirken bazıları bir ömür peşimizi bırakmaz.

Ölmeden önce insanların en çok pişmanlık duydukları şeylere bakalım.

• Keşke kendi doğrularıma ve inandıklarıma göre bir hayat sürme cesaretim olsaydı da başkalarının benden bekledikleri hayatı yaşamasaydım.
• Keşke o kadar çok fazla çalışmasaydım
• Keşke duygularımı ifade edebilme cesaretim olsaydı
• Keşke arkadaşlarımla, dostlarımla ilişkimi sürdürseydim
• Keşke daha çok mutlu olmak için kendime izin verseydim

Üzücü gerçekler. Keşkeler…

Bu pişmanlıklara derinlemesine baktığımız zaman, hepsinin sıkışmışlıkla ilişkili olduğunu görüyoruz. Duygularımızdaki sıkışmışlık, rutinde takılıp kalma vb. Takılıp kalma daima kötü değildir ama ileriye doğru adım atamamak, gitmemiz gereken yöne doğru gitmemek kötü. Kımılda, büyü ve momentumu bul!

İnsanlar nadir bir şekilde bu sıkışıp kaldıkları konuları akışına bırakırlar. Kitap yazmak, fotoğraf çekmek gibi hobileri tercih ederler ama bir ömür boyu pişmanlıklarını yaşayacakları projeleri için adım atmaya cesarete edemezler. Bir ömür boyu pişmanlığını duyacağımız şeylerden ekonomik bir çıkar sağlamadığımız için şu an üzerinde kafa yormuyoruz ama sonra pişmanlığını yaşıyoruz. Bunları öncelikli işimiz konumuna getirmiyoruz ve bir ömür boyu yalancı baharı tercih ediyoruz.

Bu tarz pişmanlıkları yaşatmayın kendinize. Özgür bir şekilde yaşayın, yaratıcılığınızı serbest bırakın, kendinizi ve duygularınızı ifade edin. Kendinizi öncelik haline getirmekten sakınmayın. Mutluluğunuz buna değer. Siz, buna değersiniz!

Ömrümüzün uzun olmasını dileyerek, sizlerle bu noktaları paylaşalım.

1. Keşke hayatım boyunca sadece kendim olabilseydim. Keşke başkalarının benim olmamı istediği kişi olmasaydım.

Ware’in belirttiğine göre, ölüme yaklaşan insanların en büyük pişmanlıklarından biri hayallerini gerçekleştirememiş olmak. “Zamanınız azalınca, geçmişi sorgulamaya başlıyorsunuz ve hayallerinizin birçoğunu gerçekleştirmediğinizi görüyorsunuz. İnsanların çoğu, hayallerinin yarısını bile gerçekleştirmemiş durumda ve bunun sebebinin, yaptıkları seçimler olduğunu çok iyi biliyorlar. Sağlık insana özgürlük veriyor, ancak bunu kaybedene kadar birçoğumuz bunu fark edemiyor.” diyor Ware.

2. Keşke bu kadar çok çalışmasaydım.

“Bu özellikle her erkek hastamda gördüğüm şey.” diyor Ware. “Çocuklarının gençliğini ve eşlerinin arkadaşlarını kaçırıyorlar. Kadınlar da söylüyor ama çoğu eve ekmek getiren kişi olmadığı için erkeklerden daha çok duyuluyor bu cümleler. Özellikle, hayatlarının çoğunu kazanç kaynağı olarak geçirmiş olmalarına çok üzülüyorum.” diye ekliyor.

3. Keşke duygularımı kolayca ifade edebilecek cesaretim olsaydı.

“Birçok insan, diğerleriyle arası bozulmasın diye sessiz kalıyor. Sonuç olarak, orta halli bir hayat yaşıyorlar ve başarı kapasitelerine ulaşamıyorlar. Çoğu da, yaşadıkları acılara karşı sessiz kaldıkları için hasta oluyor.”

4. Keşke arkadaşlarımla hep iletişimde olsaydım.

“Genelde eski dostlukların ne kadar önemli olduğunu fark edemiyorlar ve bağlantıyı kaybediyorlar. Sonra da onlara ulaşmak bir daha mümkün olamayabiliyor. Hayatlarındaki küçük detaylara o kadar gömülüyorlar ki, arkadaşlarıyla olan değerli ilişkileri geri planda kalıyor. Herkes ölmeden önce arkadaşlarını çok özlediğini söylüyor ve onlara yeterince vakit ayırmadıkları için derinden üzüntü duyuyor.”

5. Keşke mutluluğuma izin verseydim.

Ware, bunun ilginç bir şekilde ortak yönler arasına girdiğini söylüyor. “Çoğu, zamanları tükenene kadar mutlu olmanın aslında bir seçenek olduğunu farketmemiş oluyor. Eski alışkanlıklarına sıkışıp kalıyorlar. Güvenli bölgelerinde kalmak için yeni şeyleri hiç denemiyorlar ve geçmişe dönüp komik şeylere gülmek istediklerinde, beklediklerinden daha azını buluyorlar.”

Ware’in tecrübeleri bir kenara dursun, siz de kendinizi düşünün. Neden mutsuzsunuz? Neyi değiştirmek istiyorsunuz? Neden yapamadığınızı düşünüyorsunuz? Gerçekten mi yapamıyorsunuz yoksa düzeninize kıyamıyor musunuz? Belki de bunu yaparak, gelecek güzel günlere kıyıyorsunuzdur? Olamaz mı? Mutlu bir gelecek hep yanınızda olsun.