Kenan Bölükbaşı: Söyleşi sırasında mobil cihazlar için geliştirilen projelerde arayüz kullanılabilirliğinin henüz olgunlaşmadığına değindiniz. Sizce kullanıcıların kemikleşmiş alışkanlıkları buna engel teşkil ediyor olabilir mi?

Özgürol Öztürk: Kullanıcıların çok küçük bir yüzdesi yeni teknolojilere hemen adapte olmaya ve başarılı bulduğu ürünü yaymaya çalışır. Fakat burada yapılması gereken uygulama geliştiricilerinin proje üretirken bu durumu göz önünde bulundurması. Bir takım uygulamalar Apple firmasının uygulama kuralları çerçevesinde geliştiriliyor, fakat etkileşime yönelik birçok tasarım kriteri göz ardı ediliyor.

K.B.: Dünyada mobil cihaz üreticisi firmaların aldığı ve tekelleşmeye yol açabilecek her türlü karara o cihazlara aplikasyon geliştiren kesimin dahi reaksiyonunu çok hızlı görebiliyoruz. Sizce bizde durum nasıl?

Ö.Ö.: Büyük ölçekli teknoloji firmalarının tekelleşme çabası kullanıcı olarak baktığımda da aynı oranda büyük bir tehlike aslında. Çünkü her cihaz farklı bir deneyim sunuyor ve o deneyimi sıfırdan öğrenmeyi gerektiriyor. Örneğin her firmanın farklı bir klavye tipine sahip olması her cihaz değiştirdiğimde bana sıkıntılar yaşatıyor, üstelik ben F klavye kullanıcısıyım. Bu durumda cihaz değiştirirken genellikle aynı cihazın daha yeni versiyonunu tercih etmek durumunda kalıyoruz. Onların ticari kaygıları kullanıcı olarak bizi sıkıştırıyor.

K.B.: Yaş gruplarıyla alakalı çalışmanıza değinelim. Önceden çoğu sosyal medya aracının ağırlıklı hedef kitlesi gençlerdi. Son zamanlarda daha farklı yaş grupları da bu platformlara giriş yapıyorlar ve aktif şekilde yer alıyorlar. Sizce bu süreç sırasında yeni kullanıcılar mı platformlara kendilerini adapte ediyorlar, yoksa platformlar mı yeni kullanıcılar için adaptasyona uğruyor?

Ö.Ö.: Aslında adaptasyon çift yönlü olmalı. Panelde kullanıcı çeşitliliği başlığı altında çok küçük bir bölümünü ele alıp benzer yaş gruplarından bahsettim. Ama kullanıcının yaş grubu değiştikçe aynı deneyimi alabilmesi için arayüzün de değişmesi gerekiyor. Örneğin daha üst yaş grubunda birinin kullanımını hedefliyorsanız uygulamanıza otomatik metin büyütme küçültme gibi fonksiyonları eklemelisiniz. Fakat ben bu saptamayı yapmamıştım çünkü ben Facebook kullanmaya başlamadan önce annem kullanıyordu.

K.B.: Sanırım genel olarak platformun kendisinden ziyade bu platformlarda olgunlaşmış jargonlar sıkıntı yaratıyor. Farklı yaş grupları aynı jargonu kullanmak yerine platformu kendi öngördükleri biçimde kullanmayı yeğliyor diyebilir miyiz?

Ö.Ö.: Tabii. Aslında ben de tam olarak adapte olduğumu söyleyemem. Bir fotoğrafın altına yazılan gülme/gülümseme anlamındaki farklı smiley’lerin bunları kullananlar açısından aralarında bir fark var mı? Bilmiyorum. Bu jargonu tasarımcılar da bilmiyor. Zaten o yüzden bu araştırmalara ihtiyacımız var.

K.B.: Şu an mobil cihazlarda kullanıcı arayüzlerinin henüz gelişim aşamasında olduğu ve birçok firmanın stratejisinin rakiplerinin ürünlerinde başarılı bulduğu özellikleri kendi sistemlerine uyarlamaktan ibaret olduğu görülüyor. Öte yandan PC ve dizüstü sistemlerde kullanıcı arayüzlerinin durumu ve geleceği hakkında ne düşünüyorsunuz?

Ö.Ö.: Şöyle başlayalım. Bu sistemler en başından beri hiç doğru bulmadığım bir şekilde geliştiği için geldiği nokta da doğru bir nokta değil. Microsoft kendi ürünlerini yaygınlaştırdığı andan itibaren bir ergonomi problemiyle karşı karşıya olduğumuz ortadaydı. Ben yıllar önce bunu söylediğimde çok ciddi tepkiler aldım. Şimdi herkes aynısını söylüyor. Şu an yaygın olan tasarım “35 yaşında beyaz Amerikalı erkek” baz alınarak oluşturulmuş. Dolayısıyla beni kapsamıyor. Birçok insanı kapsamıyor ama ne yazık ki artık öğrenilmiş olan bu ve kendisi bir kültür haline gelmiş durumda. Temel alınan, 80’lerde Xerox’un oluşturduğu grafik kullanıcı arayüzünden çok da ileri gittiği söylenemez. Arayüzler çeşitli efektlerle süslendi ama ergonomik açıdan çok fazla adım atılamadı. Apple’ın MacOS ile bir adım önde olduğunu söyleyebiliriz bu konuda. Steve Jobs’un kurduğu yapı temel alınarak inşa edilmiş bir arayüzü var. Şimdilik çok ciddi ilerlemeler olmasa da gelecekte bu adımların atılabileceğini tahmin ediyorum.

K.B.: Ben hem yazı tabanlı hem de grafik arayüzleri sıkça kullanan biri olarak halen bazı durumlarda yazı tabanlı arayüzü daha avantajlı buluyorum. Eminim benzer düşünen birçok kişi vardır. Özellikle Linux kullanıcıları. Sizce çoğunluğun modası geçmiş bulduğu bu tarz araçlar tekrar araştırılmaya değer mi?

Ö.Ö.: Tabii. Etkin kullanan kişiler için birçok araç yaygın alternatiflerine oranla daha ergonomik. Fakat bu araçların öğretilmesi nispeten daha zor. Linux ve Android ile ilgili en büyük problemimiz geliştiriciler tarafından çok iyi kullanılıp öneriliyorken son kullanıcı açısından durumun farklı oluşu. Bizim geliştiriciler olarak son kullanıcıyı ikna etmemiz ya da onun kullanabileceği alternatifleri yaratmamız gerekiyor. Bana sorarsanız ben elbette özgür yazılımı destekliyorum. Fakat bunu anneme öğretemiyorum. Belki de sadece tasarımda değil, mantıksal hiyerarşide de bir farklılaşmaya ihtiyaç var.

K.B.: Arayüzler ve özellikle mobil cihazların kullanılabilirliğine değindik. Peki klavye/fare gibi alışkın olduğumuz etkileşim cihazlarının geleceği hakkında ne düşünüyorsunuz?

Ö.Ö.: Genel kullanıcı kitlesine yönelik bir değişim olur mu bilmiyorum. Ama temelde ergonomik açıdan kötü tasarlanmış kullanım alışkanlıkları bir kültür oluşturdu ve tasarım kriterleri haline geldi. Kullanıcıların alışkanlıklarını değiştirirken aynı zamanda onlara farklı şeyler sunmuyorsanız yenilikler genellikle tutmuyor. Tek elle kullanılan klavye ve benzeri cihazlar genel kullanıcıda yansıma bulamasa da handikaplı gruplar dediğimiz engelliler tarafında hemen kabul edilebilir hale geldi ve kullanımları arttı. Biraz bekleyip görmek lazım.

K.B.: Türk girişimciler için bir soru soralım. Sektöre girmek isteyen girişimciler sizce projelerinde küçük adımlarla başlayıp önce yerel pazara mı yoğunlaşmalı yoksa büyük oynayıp global pazarı mı hedeflemeli?

Ö.Ö.: Yerel pazarlar da artık çok küçük değiller. Panelde çok ciddi rakamlardan bahsedildi ve geliştiricilerin ticari beklentileri çok yüksek. Beni de “bir uygulama yapsam, 1 dolara satsam, 1 milyon kişi indirse” gibi hesaplar yapmaya itti dinlerken. Artık çok fazla yerel uygulamanın kaldığını da düşünmüyorum. Belki dil tercihlerinden dolayı yerel kalmış uygulamalardan bahsedebiliriz ama onun dışında artık bu ayrım pek yok gibi. Burada asıl sorun tabii ki bir ihtiyaca cevap verebilmek ve bunu doğru zamanda yapmak.

K.B.: Son olarak, eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Ö.Ö.: İlk sorduğunuz soruya cevaben bir şey ekleyebilirim. Proje geliştirenler şu konuya dikkat etmeliler: Bizler kullanılabilirlik çalışmalarını sadece son aşamada kullanıcı deneyimi ve arayüz üzerinden yapmıyoruz. Bunlar tek başına yeterince doğru sonuç vermiyor. Kullanılabilirlik testlerini projenin fikir aşamasından başlayarak bütün proje sürecinde tekrar tekrar yaparsak istediğimiz sonuçları alabiliyoruz. Bir de şunu eklemek istiyorum: Sosyal medya para değildir, sosyal bir tarafı da vardır.

Gençler Arasında Muhabir Olmak İsteyen Kimseyi Görmüyorum

Batuhan Apaydın: Social Media Week’teki panelinize katılanlara neler anlattınız?

Bülent Timurlenk: Sosyal medyanın çok hızlı geliştiğini ve değiştiğini ve ayrıca birçok şeyi çok hızlı tükettiğimizi  konuştuk. Benim özellikle değinmek istediğim konu ise internet mecrasına yeteri kadar maddi yatırım ya da reklam yapılmaması ve bu yüzden de içerik üreten siteler açısından bir tıkanıklık ve istihdam problemi oluşması. Kimsenin ev telefonu kullanmadığı 2011 Türkiye’sinde bir telekomünikasyon şirketinin hala ev telefonları üzerine milyonlarca dolar reklam yatırımı yapması ve ondan sonra online içerik üreten kimseye destek çıkmaması bana gülünç geliyor. İçerik üretimine maddi ve manevi anlamda destek çıkmak gerekiyor.

B.A.: Artık ana akım spor medyasının yanında alternatif medyayı, yani blog’ları da sıklıkla okuyoruz. Böylece kemikleşmiş bakış açıları değişiyor diyebilir miyiz?

B.T.: Her meslek grubunda olduğu gibi spor medyasında da genelleme yapmak haksızlık olur. İyi ve kötü kebapçılar olduğu gibi, iyi ve kötü gazeteciler da olabilir. Herkesin iyi ve kötü yargısı farklıdır ve herkes kendince seçim yapmalıdır. Okuduğun gazeteyi ve izlediğin yorumcuyu kendin seçersin. Artık tek kanallı yayın döneminde değiliz. Ülkede üç tane spor kanalı ve çok sayıda iyi internet sitesi var.

B.A.: Peki bloglar, ana akımın yerini alabilir mi? Örneğin Flying Dutchman ve Borges blog’larının yazarları kısa bir zaman önce Birgün gazetesinde yazmaya başladılar. Sizce böyle köklü bir değişim süreci gerçekleşir mi?

B.T.: İkisi de çok başarılı, çok yetenekli ve fikir üreten arkadaşlar. Ama Birgün onlara telif ödüyor mu? Bunu soralım. Çünkü hayatını yazarak, düşünerek ve yorum yaparak kazanan insanların bunun karşılığını almaları gerekiyor. Aksi takdirde bu çabaları hobi olarak kalır. Karşınızdaki kurum size bu konuda bir vaatte bulunmuyorsa o ilişki ne kadar sağlıklı yürüyebilir ki? Bu iki arkadaşa ücret ödeyip ödemediklerini bilmiyorum ama tekrar altını çizmek istiyorum: Üzerinde bedeli olan ve kar edilen bir yayında insanların karşılığını alması gerekiyor.

B.A.: Sizce bir futbol blogger’ı Hürriyet gibi çok satan bir gazetede yazabilir mi?

B.T.: Flying Dutchman, Hürriyet’in kapanan spor ekinde yazıyordu. Şöyle de bakmak lazım aslında: Spor yazıları okumayı o kadar seviyoruz ki Hürriyet’in spor eki kapanıyor! Ancak burada kurumları suçlamamak lazım. Hürriyet’in spor ekinde yazan blogger’ın yazısının çıktığı gün, Hürriyet artı 50 bin daha satmazsa o ek kapanır. Türkiye’de Radikal Futbol bile kapandı. Daha dün Tanıl Bora, İslam Çupi’nin kitaplarının ancak 1000 baskı yapabildiğini söyledi. Kimse kusura bakmasın ama İslam Çupi’nin bir lafını 1 milyon kişi biliyor ama kitabı ancak 1000 tane basılabiliyor. Toplumun ve sporu seven insanların biraz aynaya bakması gerekiyor.

B.A.: Arz ve talebe göre şekilleniyor da diyebiliriz o zaman. Örneğin ana akım medyayı futbola daha çok yer verdikleri ve diğer sporları futbol kadar konu etmedikleri için eleştirebiliyoruz. Ancak blog’larda da aynı şekilde daha çok futbolun yazıldığına, futbolun talep gördüğüne tanık oluyoruz.

B.T.: Belediye’nin Kalamış’ta tenis kortları var. Gidin bakın, kapısında kilit var. Herhangi bir tenis kulübünde oynamanın belli bir maliyeti var. En son yapılan kış oyunlarında da gördüğümüz üzere, o ülkenin içinde olmayan spor kültürünü sonradan enjekte edebilmek ve o sporu insanlara uygulatabilmek o kadar kolay değil. Mesela Çin’deki 1,5 milyar insandan çok iyi futbolcular çıkması lazım gibi düşünebilirsiniz. Çıkmıyor çünkü futbol kültürleri yok. Sen eğer birebir uygulamıyorsan o sporu sevmezsin. Hayatının bir döneminde o sporu yapmış olman lazım. Futbol özelinde bakacak olursak ise şunu eklemek lazım: Futbol iki taş ve bir toptur. Böyle bir sporun popüler olması kadar doğal bir şey yok.

B.A.: Son olarak, spor gazetecisi olmak isteyen gençlere ne yapmalarını önerirsiniz? Blog yazarak mı kendilerini göstermeliler, yoksa gazetelerin kapısını çalıp staj mı kovalamalılar?

B.T.: Spor gazeteciliği yapmak isteyen kimseye “blog tutma” diyemem. Ama blog tutanların da spor gazetecisi olabileceğini söyleyemem. Her işin eğitimini almak gerektiğine inanıyorum. Öte yandan sadece iletişim fakültesi mezunları gazetecilik yapabilir diye bir kural da yok. Eninde sonunda araştırmak, dil bilmek ve zaman ayırmak gerekiyor. Sevmek gerekiyor. Şunu da söylemek gerekiyor ki gazetecilik sadece köşe yazarlığı değildir. Gençler arasında haber ya da foto muhabiri olmak isteyen kimseyi görmüyorum. Herkes ama herkes TV’de yorumcu ya da gazetede köşe yazarı olmak istiyor. Bu şekilde ne TV’de saatler ne de gazetelerde köşeler yetecektir.

Kenan Bölükbaşı: Öncelikle okuyucularımız için kısaca kendinizi tanıtabilir misiniz?

Erdem Yurdanur: Boğaziçi Bilgisayar mezunuyum. 21 senedir bilgisayar sektöründeyim. Şu aralar Mackolik.com sitesi en popüler markamız. Ayrıca Kokteyl isimli bir yazılım şirketinin ortağı ve yöneticisiyim. Daha çok web ve mobil uygulamalar geliştiriyoruz. Sadece kendi kullanımımız için yazılımlar geliştiriyoruz.

K.B.: Social Media Week gibi organizasyonların sosyal medya için önemi konusunda ne düşünüyorsunuz?

E.Y.: Sosyal medya kavramı Türkiye’de oldukça yeni olmasına rağmen son yıllarda patlama yaptığı için oldukça ilgi görüyor. İnsanları bilinçlendirmek adına güzel bir organizasyon, çünkü insanları adına sosyalleşme deyip kısır bir arkadaş çevresi içinde kalarak bu platformları kullanmanın ötesine geçirmeyi hedefliyor. Ayrıca bu platformların en önemli özelliği uluslararası olabilmeleri. Bugün San Francisco’da neler olup bittiğini oradaki insanlarla aynı anda öğrenme şansımız var.

K.B.: Sizce ülkemizde sosyal medya sektörüne girmeyi hedefleyen genç girişimciler öncelikle yerel pazara mı girmeye çalışmalıdır, yoksa global hedefler mi koymalıdır?

E.Y.: Projenin konusuna, içeriğin ne olduğuna bağlı. Kullanıcı tarafından üretilmiş içeriğe sahip platformlarla başarıya ulaşmak çok kolay değil. Facebook, Twitter gibi firmalar bunu başardı ama onlar gibi binlercesi başaramadı. Konuşmamda da söylediğim gibi önemli olan içeriktir. Projenizin içeriği hangi ölçekte bir kitleyi ilgilendiriyorsa projenizi o ölçekte oluşturmalısınız. Bir Türk girişimci küresel ısınmayla ilgili öyle bir site kurdu ki dünyanın her yerinden insanlar gerçekten o platform üzerinden seslerini duyurmaya çalışıyorlar. Öte yandan Greenpeace de sosyal medyanın bir parçasıdır. Sosyal medya hep vardı. Girişimcilerin önce bir değer yaratması lazım. Ben E-Tohum’un sponsorlarından biriyim. Bir çok girişimciyi dinliyorum ve görüyorum ki birçoğu internette ve dijital sektörde çok kolay para kazanılıyor zannediyor. Facebook ve Twitter birer istisnadır. Girişimcilerin bu sektörde iş yapmanın kolay olmadığını bilmesi gerekiyor. Ben bu sektördeki en eski girişimcilerden biri olarak çok emek harcadım ama daha yeni yeni biz bunun meyvelerini topluyoruz. “Ben de bir site yapayım ya da bir portal açayım ve hemen insanlar gelsin, reklamlar verilsin” düşüncesiyle sektör yürümüyor.

K.B.: Sosyal medya sektöründe yapılan araştırmalar istatistiki veriler sayesinde sayısal bir sürece dayanıyor ve bu sürecin sonucunda yapılan çıkarımlar şirket stratejilerini belirliyor. Bu duruma genellikle “arz-talep meselesi” olarak bakılıyor. Sizce bu yaklaşım tamamen doğru mudur? Yoksa talebi yönlendirmenin yolları aranmalı mıdır?

E.Y.: Ben radikal biriyim. TV dizilerinin hiçbirini izlemiyorum. TV patronlarına bu dizilerin neden bu kadar niteliksiz ve klişe olduğunu sorun, cevapları “İnsanlar bunu istiyor.” olacaktır. İnsanların bunu istediğini öngörerek insanların beklentilerini de düşük bir düzeye endeksliyorsunuz. Ben TV patronu olsam daha az ama daha nitelikli olan seyirciyi yakalamayı hedeflerim. Kendi sektörümde de zaten bunu yapıyorum. Sırf bu yüzden yıllardır Maçkolik logosunun yanında günün önemini anlatan bir yazı yazıp konunun Wikipedia bağlantısını yayımlıyorum. Sitemize 2 milyon kişi giriyorsa, bu kişilerin birine Shakespeare ile ya da Tolstoy ile ilgili bir şey öğretsem, bu bile önemlidir. Ben de herkes gibi daha fazla izlenmenin yollarını biliyorum. Ama yıllardır bir tane galeri koymadım projelerime. Ben gerçekten insanların daha kaliteli içerik ile yönlendirilebileceğine inanıyorum.

K.B.: Sektörün içinden biri olarak iyi bileceğiniz üzere yazılım geliştirirken yazılımın işlevselliğinin yanı sıra kullanılabilirliği de önemli bir konu. Sosyal medyanın geleceğinde önemli bir yere sahip olan mobil cihazlardaki uygulamaların kullanılabilirliği ile kullanıcıların alışkanlıkları size göre her zaman ortak paydada buluşabiliyor mu?

E.Y.: Üniversitede derslerin birinde yazılım ödevimi bitirdikten sonra hocaya gösterdim. Hoca on parmağıyla klavyeye vurmaya başladı. “Kullanıcı bunu yapamaz mı?” dedi hoca. “Kullanıcı bu şekilde davranırken dahi program çalışmalı”. Bu benim üniversiteden aklımda kalan en büyük derslerden biridir. Cihaza ya da yazılıma en alışık olmayan, dummy denilen kullanıcı hedef alınarak uygulama yazılmalıdır. Ben artık yazılım yapmıyorum ama yapan arkadaşlarıma söylüyorum, kendilerini kullanıcının yerine koyarak yazılım üretmeleri gerekiyor. Kurucusu olduğum Maçkolik’i ben aynı zamanda bir futbolsever olarak da kullanıyorum ve eksik yönlerini anlamaya çalışıyorum. Öte yandan cep telefonları çok çeşitli ve program yazan kişi sayısı çok az. Daha işin çok başında olduğumuzu düşünüyorum.

K.B.: Maçkolik’in kurucusu olduğunuz için popüler futbol blog’larını da takip ediyorsunuzdur. Birçok yeni blogger ile alternatif bir medya oluştuğunu söyleyebilir miyiz? Sizce bu kişiler ana akım medyanın karşısında ya da içinde yer edinebilir mi?

E.Y.: Ülkemizde yaratıcılık konusunda ciddi bir eksiklik var. Genetik sebeplerden değil, eğitim sistemindeki sorunlardan kaynaklanan bir eksiklik. “Başarılı olamıyoruz, kimse bizimle ilgilenmiyor” diyen blog yazarlarının birçoğu önce kendilerini okuyucunun yerine koyup şöyle bir yazdıklarına bakmalı ve “Ben olsam bunu okur muydum?” sorusunu sormalıdır. Aralarından başarılı olabileceklerini düşünenler Twitter gibi sosyal medya araçları ile kendilerini pazarlamayı da ve dolaylı içerik üretmeyi ihmal etmemeliler. Bakın Twitter’daki bazı kullanıcılar New York Times yazarlarından daha fazla okunuyor ve ana akım içinde değiller. Gerçekten güzel yazdığını düşünen spor blog yazarları yazılarını bana da gönderebilirler. Biz Maçkolik olarak onlardan alıntılar yapabiliriz. Belki de kolektif blog oluşumları yaratabiliriz.

Batuhan Apaydın: Social Media Week’teki panelinize katılanlara neler anlattınız?

Bağış Erten: Katılanların aklında kalmasını istediğim iki noktadan bahsedebilirim. Birincisi internette yazmakla gazetede yazmak aynı şey değildir. O algının değişmesi gerekiyor. İkincisi de espri dünyası bu kadar geniş, bu kadar nüktedan bir toplumun internet ortamında son derece katı ve ciddi bir hale gelmesi. Çok daha hoş sohbet bir toplumuz ama internette hoş sohbetin hoşluğu pek kalmıyor, başka bir tavır takınıyoruz.

B.A.: Geçmişle kıyaslayacak olursak futbolseverler artık yalnızca Erman Toroğlu’nun yorumlarını dinlemek zorunda değil. Artık ana akım medyanın yanında alternatif medyayı, yani blog’ları da okuyoruz. Futbol kamuoyu kendi içinde bir evrim sürecinde diyebilir miyiz?

B.E.: Çok doğru, bu değişim hepimizi de cezbediyor. Hatta çoğumuz onlara kendimizi beğendirmeye çalışıyoruz. Türkiye’nin tamamını yansıtmamasına rağmen bu oluşuma bir noktadan temas edebilmek ve katkıda bulunmak çok hoşumuza gidiyor. Bu alternatif oluşum her anlamda çok önemli bir teşhir ve farklılaşma imkanı sağlıyor. Bana kalırsa internetin sağladığı en büyük yeniliklerden biri bu.

B.A.: Peki sizce bu alternatif medya oluşumu ana akım medyanın yerini alabilir mi?

B.E.: Alternatif medya hiçbir zaman ana akımın yerini alamaz çünkü sınırlı ortamda sınırlı şekillerde yazmakla keyfe keder yazmak ve yorumlamak aynı şey değiller. Gazetecilik dediğimiz işi, gazeteciliğin kamusal yanını göz önüne almadan blog yazmakla aynı düzlemde değerlendirmek ikisine birden haksızlık oluyor. Birinin ötekinin yerini alması gerekmiyor. Yan yana durmaları yeterli.

B.A.: Tenis, yüzme ya da bisiklet gibi birçok spor dalının futbolun gölgesinde kaldığını ve ana akımda yeteri kadar yer almadığını söylüyoruz ama popüler blog’ların çoğu futbola odaklanıyor. Genel olarak futbol dışı sporların talep görmediğini söyleyebilir miyiz? Bu noktada ana akım medyayı eleştirmek ne kadar doğru olur?

B.E.: Spor toplumu olmadığımız kesin. Spor kültürü konusunda almamız gereken epey yol var. Yine de alternatif medyada futbol dışı örneklerin de olduğunu söyleyebiliriz. Yüz tane futbol blog’u varsa üç tane tenis blog’u ve iki tane bisiklet blog’u vardır. Kayakla atlama blog’u bile var. Bunlar bizim nefes almamızı sağlıyor. Ama Türkiye’nin spor kültürü konusundaki eksikliği ile yüzleşip hep beraber bununla mücadele etmemiz lazım. Hepimiz futbolu daha çok seviyoruz ve bu açıdan hepimizde bir problem var.

B.A.: Son olarak spor gazetecisi olmak isteyenlere tavsiyede bulunur musunuz?

B.E.: Yazı yazmanın ve yazı pratiğinin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Yazı yazmak ama özellikle sorumlu ve sınırlı yazı yazmak. Ben gazeteciliğe yeni başlayan ya da başlamak isteyen arkadaşların hepsine şunu söylüyorum. Aynı konuyu 500 vuruş, 1000 vuruş ve 2000 vuruşta yazın. Derdinizi aynı şekilde ve aynı 5N1K ile ifade edebiliyor musunuz? İkincisi de gazeteciliğin blog tutmaktan farklı bir iş olduğunu bilin. Gazeteciliğe baş koyduğunuz takdirde kamusal kaygıları hiçbir zaman kenara bırakamazsınız.

LiveStream’in sunduğu yukarıdaki canlı yayın videosunu izleyemeyenler, Sosyal Medya Haftası’nın Londra ayağını, aşağıda SosyalMedya.CO editörlerinden M. Korhan Fersoy’un gözüyle canlı olarak takip edebilirler. Korhan, 7-11 Şubat arasında, fırsat bulduğunda Londra’da yapılacak olan sosyal medya haftası etkinliklerini canlı olarak SosyalMedya.CO okuyucuları için bloglayacak. İsteklerinizi bu sayfaya yorum bırakarak ya da Twitter’da #SMWLON hashtag’ini kullanarak iletebilirsiniz.

[snaplet id=”1851″ width=”630″ height=”400]

LiveStream’in sunduğu yukarıdaki canlı yayın videosunu izleyemeyenler, Sosyal Medya Haftası’nı, aşağıda SosyalMedya.CO editörlerinden Umut Akdaş’ın gözüyle canlı olarak takip edebilirler. Umut, 7-11 Şubat arasında Bilgi Üniversitesi ve Galatasaray Üniversitesi’nde yapılacak olan tüm sosyal medya haftası etkinliklerini canlı olarak SosyalMedya.CO okuyucuları için bloglayacak. İsteklerinizi bu sayfaya yorum bırakarak ya da Twitter’da #SMWIST hashtag’ini kullanarak iletebilirsiniz.

[snaplet id=”1849″ width=”630″ height=”400]

SosyalMedya.CO, İstanbul Sosyal Medya Haftası etkinliklerinin sponsorlarından biri oldu ve 7-11 Şubat tarihleri arasında Sosyal Medya Haftası için İstanbul’a gelemeyecek ya da tüm etkinliklere katılamayacak okuyucularımız için, panellerden live-blogging yapıyor olacak.

Üstelik sadece İstanbul’daki etkinliklerden değil, aynı anda Londra’daki Sosyal Medya Haftası etkinliklerinden de live-blogging yapıyor olacağız.

İstanbul ve Londra etkinlikleri için özel tasarlanmış iki farklı sayfa ile editörlerimizden Umut Akdaş İstanbul’dan, Korhan Fersoy ise Londra’dan etkinliklerde konuşulanları dakika dakika aktarıyor olacaklar.

Sosyal Medya Haftası’nda sizler için hazırladığımız sürprizlere de şimdiden hazır olun derim. Daha detaylı bilgileri önümüzdeki günlerde veriyor olacağız, bizi takip etmeyi unutmayın!

Biz de SosyalMedya.CO olarak 08 Şubat 2011 Salı günü Galatasaray Üniversitesi Çoşkun Kırca Salonu‘nda saat 16:30‘da “Homo Digitalis ve Populist Kültür” panelini SosyalMedya.CO kurucusu Fatih Güner‘in (@fatihguner) moderatörlüğünde düzenliyor olacağız (Kayıt için sayfada ilerleyin). Bu ilginç başlıkta bize katılımlarıyla destek verecek konuşmacılar ise şöyle:

İlyas Başsoy

Twitter: @SONSAYI

Reklam Yaratıcıları Derneği başkanı, Fayda kurucusu ve yaratıcı yönetmeni, Birgün Gazetesi yazarı

İlk yazısının 1983 yılında Fırt dergisinde yayınlanmasıyla hayatımıza giren sayın Başsoy, uzun süredir reklam sektöründe başarılı işlere imza atmaktadır.

Elif Dağdeviren

Twitter: @ElifD1

Gazeteci, Yapımcı

Gazetecilik dalında ulusal ve uluslararası birçok ödülü bulunan Elif Dağdeviren, Türkmax isimli TV kanalında “Heberler” isimli başarılı programın yapımcılığını üstlenmektedir.

Yiğit Karaahmet

Twitter: @YiitK

Gazeteci, Yazar

Kendinden önce meşhur olan ve olacak olan herkesten nefret ettiğini söyleyen, yakın zamanda Kral TV müzik ödüllerini sunması için izleyicilerin kulis yaptığı, sivridilli, bir o kadar da zeki yazar.

Sami Hazinses

Twitter: @samihazinses

Yazar

“Tanısan sen de seversin” mottosuyla aramıza Katmandu’dan katılacak olan, “P.ç Güveysinden Hallice” isimli kitabıyla da sosyal medyayı heyecanlandırmış, popüler yazar.

“Peki panel içeriği neler olacak?” derseniz:

Teknolojiye yakın durmamız ve hayatımıza entegre etmemiz dahil olduğumuz sosyal sınıfta kazandığımız başarıdan daha fazlasını internette getiriyor. Sınıf farklılıklarının bu kadar hızlı değişiyor olması da sosyal ağları kullanan insanların kariyerlerine bile artı değer katan bir sosyaliteye sahip olmalarını sağlıyor. Homo Digitalis ve Popülist Kültür isimli panelimizde, bilimsel, kültürel ve popüler yönleriyle Dijital İnsanı tartışacağız. Dijital insan neden takip edilmek ister? Like sayısının fazla olması sosyal anlamda beğenildiği anlamına da gelir mi? Peki bilgisayarın başında kazandığı tatmin duygusu gerçek hayatta işine yarar mı? Türkiye’de insanlar interneti nasıl kullanıyor? İnternette nasıl davranıyorlar? Ve çok daha fazlası Homo Digitalis ve Popülist Kültür panelinde.

Hepinizi 08 Şubat 2011 saat 16:30’da Galatasaray Üniversitesi Çoşkun Kırca Salonu’ndaki panelimize bekliyoruz.

Kayıtlarınızı buradan yapabilirsiniz.