Fakers.status.com, 500 kayıda dayanarak, sizin ne kadar “popüler” olduğunuzu ve sahte hesap kriterlerinizi ölçüyor. Yapmanız gereken tek şey, siteye girdikten sonra Twitter hessabınızla giriş yaparak takipçilerinizi ölçümlemeniz.

3 ayrı kategoride sıralanan takipçileriniz, sahte olanlar, aktif olmayanlar ve aktif olanlar olarak yüzdeleniyor. Elde edilen sonuçların genellemesine göre, sahte hesapların ya az takipçisi var ya da hiç yok. Bunun dışında tweet sayıları da az ya da sıfır.

Takipçilerden hangisinin sahte olduğunu size söylememesi, uygulamanın şimdilik eksik yanı olarak görülüyor. Yine de sahte hesaplardan haberdar olmak adına güzel bir başlangıç.

Son olarak uyaralım uygulama kullanıcılardan kendi adlarına tweet yazma gibi yetkiler istiyor. Şimdi olmasa bile ileride benzer uygulamalarda olduğu gibi hesabınızdan gönderilmiş veya retweet edilmiş iletiler ile karşılaşabilirsiniz.

LinkedIn Blog’u üzerinden yayınlanan bilgi metnine göre yaklaşık 1.5 yıldır kullanılabilir durumda olan şirket takip özelliği ile birlikte on milyonlarca kullanıcı iki milyonun üzerinde şirketi takip eder hale geldi. Bu doğal gelişimi hem şirketler hem de onları takip eden kullanıcılar yönünden pekiştirmeyi amaçlayan sosyal mecra, profesyonel iş yaşamını güçlendirecek bazı yenilikleri kullanıma sundu.

Bir şirketi LinkedIn üzerinden takip eden kullanıcı artık o şirket tarafından girilen durum güncellemelerini haber kaynağında görüntüleyebilecek. Söz konusu güncelleme iletileri için “beğen” ve “ağ ile paylaş” özellikleri de getiriliyor. Bu sayede kullanıcı şirket tarafından girilen iletiyi beğenebilecek ve ağındaki kişilerle paylaşabilecek. Bu yenilikle birlikte LinkedIn, Facebook’un “Sayfa” özelliğini kısmen de olsa bünyesine katmış diyebiliriz.

Şirket sayfasına yönetici olarak ya da yönetici tarafından atanmış olarak giriş yapan yetkili, beş yüz karaktere kadar ileti girişi yapabilecek ve bu ileti alanı URL – zengin medya desteğine sahip olacak.

Yeniliğe dair kısa tanıtım videosu:

Yazı ve konuşmanın rolleri değiştiği paralel bir evren söz konusu. Sms, chat, forum, sözlük, blog, wiki, tweet vesaire. Her yıl 6 kişi toplaşıp bir kitap okuduğumuzu söyleyen okuma istatistiklerine inat, yazmayı öğreniyoruz. Günümüzde sosyal medyaya yönelik en yaygın eleştiri insanları asosyalleştirdiği iddiası. Kesinlikle katılmıyorum! Ama ifade yöntemleri arasında gerçekleşen bu rol değişiminin ele almaya değer olduğu kanısındayım.

Konuşma ve yazı birbirinden oldukça farklı karakteristiklere sahiptir. Konuşma, gerçek zamanlıdır, kalıcılığı yoktur, Hedef kitlesi çoğunlukla bir elin parmaklarını geçmez. Konuşurken hata yapabilirsiniz. Herkes hata yapabilir. Dolayısıyla dinleyici hataları tolere etme eğilimindedir.    Yazı ise düşüncelerin gecikmeli aktarımıdır, kalıcıdır, hedef kitlesi geniştir. Hata mı yaptınız? Geçmiş olsun! Ortak olan ise ikisinin de araç olarak “lisan” kullanıyor oluşu. Dolayısıyla düşünce biçimimizi etkiliyorlar.

Sosyal düzeyde kendimizi ifade etmek için yazıyı konuşmaya bir ikame olarak görmeye başladığımız aşikar. İlişkilerimizi Facebook yoluyla bitirmeyi yeğliyoruz. Çünkü yazmak, kritik zamanlarda hatasız cümleleri kurmamızı sağlıyor. Zor soruları cevaplarken zaman kazandırıyor. Kendimizi saçma espriler yapmaktan alıkoymamıza imkan tanıyor.

Gitgide alışıyoruz. Hatasız cümle kurmayı hedefleyen düşünce biçimi, her cümlemizin yüzlerce kişiye hitap edebileceği illüzyonu zihnimizde kemikleşiyor. İşte bu noktada dolaylı bir asosyalleştirme etkisinden söz edebiliriz. Dijital medya formel yapısını kaybediyor. Kendi jargonunu oluşturuyor. İki farklı evrene ait jargonlar birinden öbürüne aktarılıyor. Bu iki evrenin iletişim yasalarının farklı olduğunu gitgide unutuyoruz. Düşünceleri oluştukları anda aktarmaya korkmaya başlıyoruz. Ve bu durum gün geçtikçe bir tür “gerçek dünyada sosyalleşme fobisi”ne dönüşüyor. Bugünlerde hepimizde panik atak var gibi.

Sosyal medya kullanımının bu etkisini daha çok yerel olarak ele almalıyız. Çünkü dünyanın geri kalanının sosyal medya kullanımı bizimkiyle örtüşmüyor. Kişisel radyolar, Youtube, JustinTv gibi video tabanlı sosyal platformları kendimizi ifade etmek için kullanmıyoruz. Diğer ülkelerde bu ortamların kişisel yayın için kullanılma alışkanlığı dijital evreni onlar için yazı tabanlı bir yer olmaktan çıkartıyor. Ünlü olmaya bu kadar meraklı olup kamera karşısına geçmekten bu kadar korkuyor oluşumuzu ben kozmetik ürünlerinin pahalılığına bağlıyorum. Ama emin değilim.